Αρχείο κατηγορίας Άρθρα

Όταν Οι Σημαίες Κυματίζουν Μεσίστιες

Σήμερα η Ευρώπη έζησε το δεύτερο μεγάλο τρομοκρατικό χτύπημα σε διάστημα λίγων μηνών, μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι στις 13 Νοεμβρίου του 2015. Ένα χτύπημα που επιβεβαιώνει πως το Ισλαμικό Κράτος θέλει να σπείρει τον τρόμο και την αβεβαιότητα σε μια ήδη τρομοκρατημένη Ευρώπη και το καθιστά ως μια εμφανή απειλή στα μάτια του Δυτικού Κόσμου.

Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται, βέβαια. Το 2001 ήταν η Αλ Κάιντα, μια οργάνωση που αποτελούταν από Ταλιμπάν, τους οποίους είχαν στηρίξει μια δεκαετία πριν οι ΗΠΑ. Ήταν η πρώτη οργανωμένη μορφή του Ισλαμικού κινήματος που εκκολάπτεται από τότε στη Μέση Ανατολή με την ανοχή των χωρών της Δύσης. Τότε, με αφορμή την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, ο Πρόεδρος Μπους ξεκίνησε τον περίφημο “War on Terror” αρχικά στο Αφγανιστάν, έπειτα στο Ιρακ, εναντίων αυτών που ανήλθαν στην εξουσία υπό την αιγίδα της Δύσης. Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται η πηγή του προβλήματος· η όλη κατάσταση είναι ένα δημιούργημα των Δυτικών. Κι αυτή η ιστορική υπενθύμιση είναι απαραίτητη, καθώς και ο ISIS συγκαταλέγεται στην ίδια κατηγορία με τις παραπάνω οργανώσεις. Συνέχεια ανάγνωσης Όταν Οι Σημαίες Κυματίζουν Μεσίστιες

Το ουράνιο τόξο αργεί να βγει στην Ελλάδα

Στις 26 Ιουνίου γράφτηκε Ιστορία στις ΗΠΑ με την νομιμοποίηση του γάμου μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών. Είναι η δικαίωση ενός αγώνα δεκαετιών για τους ομοφυλόφιλους της χώρας. Στο ίδιο μήκος κύματος η Ελληνική Κυβέρνηση λίγο πριν το Gay Pride στην Αθήνα συμπεριέλαβε στο Σύμφωνο Συμβίωσης και τα ομόφυλα ζευγάρια. Μια πρώτη κίνηση για κάτι που λίγα χρόνια πριν φάνταζε, το λιγότερο, σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Αλήθεια, όμως, τι είναι αυτό που θα πρέπει να προσδοκούν οι ομοφυλόφιλοι και όλοι όσοι στηρίζουν τον αγώνα τους για ίσα δικαιώματα; Η αλλαγή του νομοθετικού περιεχομένου μπορεί να γίνει πανεύκολα, υπόθεση λίγων εβδομάδων, αλλά η αλλαγή της κοινωνίας ολόκληρης είναι υπόθεση δεκαετιών και μόνο βέβαιη δε μπορεί να θεωρείται. Ας μην ξεχνάμε τι έγινε κατά τη χειραφέτηση των γυναικών. Η κοινωνία χρειάστηκε πολλές δεκαετίες μέχρι να αποδεχτεί τη γυναίκα ως ισότιμη του ανδρός (αν μπορούμε να θεωρήσουμε πως στη σημερινή ελληνική κοινωνία η γυναίκα λογίζεται ως τέτοια). Και η κοινωνία δε δείχνει καμία πρόθεση να αλλάξει στο άμεσο μέλλον. Συνέχεια ανάγνωσης Το ουράνιο τόξο αργεί να βγει στην Ελλάδα

Μια πολιτική σκηνή που αλλάζει

Ήταν 8 Μάη του 2012 όταν η μεγαλύτερη έκπληξη στην μεταπολιτευτική εκλογική ιστορία της χώρας μας συνέβη· ο πάλαι ποτέ κραταιός δικομματισμός έσπασε, ο ελληνικός λαός “τιμώρησε” το ΠΑΣΟΚ για την είσοδο της χώρας στο ΔΝΤ και την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου δίνοντάς του ένα ιστορικά χαμηλό ποσοστό. Ο κόσμος αυτός, απογοητευμένος από το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα στράφηκε σε λύσεις που δεν είχαν δοκιμαστεί ως τότε. Έδωσε ένα ιστορικά υψηλό ποσοστό στο ΣΥΡΙΖΑ, κόμμα της λεγόμενης άκρας αριστεράς και έβαλε στη Βουλή των Ελλήνων για πρώτη φορά ένα ακροδεξιό φασιστικό κόμμα. Στράφηκε, λοιπόν, στα δύο “άκρα” ως τις μόνες ριζοσπαστικές λύσεις.
Βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε μεγαλύτερη δυναμική από τη Χρυσή Αυγή, υποστηριζόμενος από πολλούς απογοητευμένους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, αλλά λαμβάνοντας και αρκετούς ψήφους από ψηφοφόρους του ΚΚΕ όπως φάνηκε στις εκλογές της 18ης Ιούνη. Η ΧΑ από την άλλη, έλαβε ψήφους κυρίως από συντηρητικούς ακροδεξιούς του ΛΑΟΣ, αλλά κυρίως άντλησε την δυναμική της από ψηφοφόρους κάτω των 30 ετών, ψηφοφόρους που ως τότε απέρριπταν οποιαδήποτε εμπλοκή με την πολιτική. Αυτή η ταυτότητα των νέων ψηφοφόρων των δύο κομμάτων είναι και η αιτία που ακολούθησαν τα παραπάνω την περίοδο μετά τις εκλογές. Συνέχεια ανάγνωσης Μια πολιτική σκηνή που αλλάζει

Το δίκοπο μαχαίρι της ειδίκευσης

Ο σύγχρονος άνθρωπος, προκειμένου να είναι ιδιαίτερα ικανός στην εργασία που επιθυμεί να κάνει για το υπόλοιπο της ζωής του, παίρνει μια σειρά εξειδικεύσεων στον τομέα που θα εργαστεί σε ένα μεγάλο μέρος της σχολικής και ακαδημαϊκής του πορείας. Όσο πιο εξειδικευμένος είναι κανείς, τόσο καλύτερος είναι στη δουλειά του, αυτός είναι ο κανόνας που ακολουθείται πλέον τόσο από την εργοδοσία, όσο και από τους εργάτες. Η εξειδίκευση, όμως, αυτή είναι δίκοπο μαχαίρι τόσο για τον ίδιο τον εξειδικευμένο, όσο και για την ευρύτερη κοινωνία.
     Είναι γεγονός πως όλοι οι άνθρωποι έχουν μια κλίση σε κάποιον επιστημονικό κλάδο ή σε κάποια εργασία. Κανείς δεν είναι φτιαγμένος για να τα κάνει όλα. Στηριζόμενοι πάνω σε αυτό το αξίωμα, οι σύγχρονοι άνθρωποι επιλέγουν το επάγγελμά τους από την εφηβεία ακόμη και προσπαθούν να εμβαθύνουν σε αυτό όλο και πιο πολύ. Η ειδίκευση στη σύγχρονη εργασία είναι αναγκαία, καθώς μία επιχείρηση είναι μία μηχανή, που το κάθε γρανάζι της κάνει μια διαφορετική δουλειά. Μία δουλειά που για να κάνει άλλος χρειάζεται κόπο και ιδρώτα, ιδίως αν είναι ιδιαίτερη. Οπότε, προκειμένου να μην χάσει τη δουλειά του, ο εργάτης-γρανάζι χρειάζεται επιπλέον πρόοδο που θα του αποφέρει επιπλέον γνώσεις σχετικά με το συγκεκριμένο κομμάτι εργασίας του.

Συνέχεια ανάγνωσης Το δίκοπο μαχαίρι της ειδίκευσης

Ο Παραγκωνισμός του βιβλίου από την Τηλεόραση

Η τηλεόραση σήμερα οδηγεί στον παραγκωνισμό του βιβλίου. Αυτό συμβαίνει διότι, πλέον, ο άνθρωπος επιλέγει για να απασχοληθεί στον ελεύθερό του χρόνο ένα παθητικό μέσο, όπως είναι η τηλεόραση. Το βιβλίο επιβάλλει τον ενεργητικό ρόλο του αναγνώστη και προϋποθέτει ένα μορφωτικό υπόβαθρο για την πλήρη κατανόησή του, κάτι που δεν ισχύει για την τηλεόραση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα εν τέλει η τηλεόραση να παραμένει συνεχώς ανοιχτή και το βιβλίο στο ράφι.

Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την παγκοσμιοποίηση σε όλα τα επίπεδα, τόσο οικονομικά, όσο και πολιτιστικά. Οι αναπτυσσόμενες χώρες κινδυνεύουν, όχι μόνο από πολιτική και οικονομική υποδούλωση από τις Μεγάλες Δυνάμεις της Δύσης, αλλά και από μια πολύ μεγάλου βαθμού πολιτιστική αλλοτρίωση. Οι χώρες αυτές χάνουν την εθνική τους ταυτότητα και υιοθετούν τη δυτική κουλτούρα, προσπαθώντας να μοιάσουν στη Δύση. Συνέχεια ανάγνωσης Ο Παραγκωνισμός του βιβλίου από την Τηλεόραση

Ενημέρωση: Λειτούργημα ή Εμπορεύσιμο Προϊόν;

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ασκούν τεράστια επιρροή στις μέρες μας στο λαό, καθώς έχουν ως δέκτες τους το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού της χώρας και δει των ενηλίκων. Δεν είναι τυχαίο που αποκαλούνται και «τέταρτη εξουσία», απόδειξη του πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Από την εποχή της ιδιωτικοποίησης της τηλεόρασης, τα δελτία ειδήσεων, προκειμένου να έχουν μεγαλύτερη τηλεθέαση, άρα και μεγαλύτερα έσοδα από τις διαφημίσεις, έχουν επιδοθεί σε έναν μαραθώνιο ευτελισμού του ρόλου τους ως πηγή αντικειμενικής ενημέρωσης ξεχνώντας παντελώς έννοιες όπως η “δημοσιογραφική δεοντολογία” και η “πολιτική αγωγή”.
Οι δημοσιογράφοι έχουν από τη φύση του επαγγέλματός τους ένα πολύ ισχυρό όπλο στα χέρια τους• το λόγο τους. Ο δέκτης είναι έτοιμος να δεχθεί κάθε τι που του πλασάρεται σε ένα δελτίο ειδήσεων, θεωρώντας το ως πραγματική είδηση, αδιαφορώντας για το ποιόν του εκάστοτε δημοσιογράφου ή και καναλιού γενικότερα. Τα τελευταία, όμως, είναι πάνω απ’ όλα κερδοσκοπικές επιχειρήσεις που στο βωμό του χρήματος προσπαθώντας να προωθήσουν περισσότερο το προϊόν τους έναντι των ανταγωνιστών παίζουν το παιχνίδι του εντυπωσιασμού στοχεύοντας στην προσέλκυση περισσότερου κόσμου. Αδιαφορούν πλήρως για το τι είναι πρέπον και ορθόν να λέγεται και καταπατώντας πολλές φορές τα δικαιώματα των πολιτών προσπαθούν να εκμαιεύσουν την είδηση που θα κάνει εντύπωση στο κοινό. Βέβαια τις περισσότερες των περιπτώσεων το θέμα αυτό παρουσιάζεται καθ’ υπερβολή και με πληροφορίες που θα μπορούσαν κάλλιστα να χαρακτηρίσουν την είδηση ως διαστρεβλωμένη. Την ηθική και τη δεοντολογία, όμως, επισκιάζει πάντα ο ανταγωνισμός της ελεύθερης αγοράς που λειτουργεί με τους κανόνες που ορίζουν την με οποιοδήποτε μέσο -θεμιτό ή μη- επικράτηση. Στην κατά τα άλλα αδέσμευτη και αντικειμενική ενημέρωση το μάρκετινγκ είναι ο οδηγός που αναγκάζει το δημοσιογράφο να ξεχνά ότι είναι ο λειτουργός της ενημέρωσης των πολιτών και όχι ο πωλητής μιας εταιρίας. Συνέχεια ανάγνωσης Ενημέρωση: Λειτούργημα ή Εμπορεύσιμο Προϊόν;